عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم که اول ظلم را می دیدم از مخلوق بی وجدان ٬جهان را باهمه زیبایی وزشتی به روی یکدگر ویرانه می کردم .

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم که می دیدم یکی عریان ولرزان ٬دیگری پوشیده از صد جامه رنگین زمین وآسمان را واژگون، مستانه می کردم .

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم که در همسایه صدها گرسنه ٬چند بزمی ٬گرم عیش ونوش می دیدم ٬نخستین نعره مستانه را خاموش آن دم بر لب پیمانه می کردم .

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم نه طاعت می پذیرفتم ٬نه گوش از بهر استغفار این بیداد

گرها تیز کرده ، پاره پاره در کف زاهد نمایان سبحه صد دانه می کردم .

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم برای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان هزاران لیلی ناز آفرین را کوه به کوه، آواره و دیوانه  می کردم .

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم به گرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان سراپای وجود بیوفا معشوق را پروانه می کردم . 

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم که می دیدم مشوش عارف عامی زبرق فتنه این علم آدم سوز مردم کش ٬بجز اندیشه عشق و وفا معدوم  هر فکری در این دنیای پر افسانه می کردم .

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم به عرش کبریایی با همه صبر خدایی تا که می دیدم عزیزی نابجا ناز بر یک ناروا گردیده خواری می فروشد .

گردش این چرخ را وارونه بی صبرانه می کردم .

عجب صبری خدا دارد!

چرا من جای او باشم ؟همین بهتر که او جای خود نشسته و تاب وتماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد ٬وگرنه من بجای او چو بودم ٬

یک نفس کی عادلانه سازشی با جاهل فرزانه می کردم ؟؟؟!!!...

عجب صبری خدا دارد!!!!!!!

عجب صبری خدا دارد!!!!!!!

ای دل بکوش کز تو شود شاد خاطری

                          با ما بگوی داری اگر پند بهتری

کاری بکن که نخل وجودت ثمر دهد

                 ورنه یقین بدان که کم از نخل بی بری

بعد از تو دسترنج تو را دیگران برند

                 بهر چه گنج می نهی از بهر دیگری؟!

ای بی هنر مناز به مال و منال خویش

              جز یک کفن ز ثروت دنیا چه می بری؟؟

افتادگی ز خاک بیاموز پیش از آن

                   کز خاک گور بهر تو سازند بستری

گل میدهد به دست تو در باغ خلد

                   امروز خاری ار که ز پایی در آوری

نیکوترین گهر، گهر دوستی بود

            نشناسد این گهر به جز از مرد گوهری

خواهی اگر خدا ز خطای تو بگذرد

                 باید از آن که با تو جفا کرد بگذری

رفت ار شکوهی از پی سعدی در این غزل

                 مقصود پند بود نه اظهار شاعری

                             ( غزل از شکوهی شاعر معاصر)

امشب خروس از نیمه شب بگرفته راه بام را

                                باید سحر خون ریختن این مرغ بی هنگام را

ساقی خرابم کن زمی تا رو به آبادی کنم

                                      کاین است پایان طلب رندان دردآشام را

ساقی گذشت آن کز میم ساغر نمی دادی تهی

                             باید بمن دادن سپس هم شیشه و هم جام را

ساقی ز خم نیستی رطل گران سنگم بده

                           تا خرد و در هم بشکنم هم شیشه و هم جام را

زین درد عشق اندوختن آتش بجان افروختن

                               یکباره خواهم سوختن هم پخته و هم خام را

کاش آسمان بر هم زند اوراق صبح و شام را

                                        وز صفحه بیرون افکند نام من گمنام را

زان می که خوردم در ازل مستم غبارا تا ابد

                                 پس کی توانم فهم کرد آغاز یا انجام را؟؟....

                                                              غزل از: غبار همدانی

 این پست هدیه روز تولدمه امیدوارم مقبول طبع واقع شود:

آنچه را گذشته است فراموش كن و بدانچه نرسیده است رنج و اندوه مبر
قبل از جواب دادن فكر كن
هیچكس را تمسخر مكن
نه به راست و نه به دروغ قسم مخور
خود برای خود، زن انتخاب كن
به شرر و دشمنی كسی راضی مشو
تا حدی كه می‌توانی، از مال خود داد و دهش نما
كسی را فریب مده تا دردمندنشوی
از هركس و هرچیز مطمئن مباش
فرمان خوب ده تا بهره خوب یابی
بیگناه باش تا بیم نداشته باشی
سپاس دار باش تا لایق نیكی باشی
با مردم یگانه باش تا محرم و مشهور شوی
راستگو باش تا استقامت داشته باشی
متواضع باش تا دوست بسیار داشته باشی
دوست بسیار داشته باش تا معروف باشی
معروف باش تا زندگانی به نیكی گذرانی
دوستدار دین باش تا پاك و راست گردی
مطابق وجدان خود رفتار كن كه بهشتی شوی
سخی و جوانمرد باش تا آسمانی باشی
روح خود را به خشم و كین آلوده مساز
هرگز ترشرو و بدخو مباش
در انجمن نزد مرد نادان منشین كه تو را نادان ندانند
اگر خواهی از كسی دشنام نشنوی كسی را دشنام مده
دورو و سخن چین مباش و در انجمن نزدیك دروغگو منشین
چالاك باش تا هوشیار باشی
سحر خیز باش تا كار خود را به نیكی به انجام رسانی
اگرچه افسون مار خوب بدانی ولی دست به مار مزن تا تو را نگزد و نمیری
با هیچكس و هیچ آیینی پیمان شكنی مكن كه به تو آسیب نرسد
مغرور و خودپسند مباش، زیرا انسان چون مشك پرباد است و اگر باد آن خالی شود چیزی باقی نمی‌ماند

روي قلب خود نوشتم دوستت دارم حسين

اي تمام سرنوشتم دوستت دارم حسين

قدسيان آسمان ديوانه روي تواند

محو در رنگين كمان طاق ابروي تواند

حك شده در خشت خشتم دوستت دارم حسين

روي قلب خود نوشتم دوستت دارم حسين

قبله من كعبه من مهر و محرابم تويي

آسمان و اختر من مهر و مهتابم تويي

روح بخش زندگي در قلب بيتابم تويي

بي نيازم غرق نازم چونكه اربابم تويي                  .........آزادي.....

خوب يا بد يا كه زشتم دوستت دارم حسين

روي قلب خود نوشتم دوستت دارم حسين

دوش پرسيدم زگل اي از تو دل در شور و شين

از تو آب و رنگ پيدا كرده باغ عالمين

اين همه حسن از كجا آورده اي اين نور عين؟؟

شبنم اشكي فشاند و گفت از خاك حسين

اي تمام سرنوشتم دوستت دارم حسين

روي قلب خود نوشتم دوستت دارم حسين

بوقلموني،گاوي بديد و بگفت: در آرزوي پروازم اما چگونه ، ندانم

گاو پاسخ داد: گر ز تپاله من خوري قدرت بر بالهايت فتد و پرواز كني

بوقلمون خورد و بر شاخي نشست

تيراندازي ماهر، بوقلمون بر درخت بديد

تيري بر آن نگون بخت بينداخت و هلاكش نمود

نتیجه اخلاقی :

با خوردن هر گندي شايد به بالا رسي، ليك در بالا نماني

  پند دوم:

.گنجشكي از سرماي بسيار قدرت پرواز از كف بداد و در برف افتاد

.گاوي گذر همي كرد و تپاله بر وي انداخت

.گنجشك ز گرماي تپاله جان بگرفت و به آواز مشغول شد

.گربه اي آواز بشنيد، جست و گنجشك بدندان بگرفت و بخورد

نتیجه اخلاقی :

. هر كه گندي بر تو انداخت، حتماً دشمن نباشد

.هر كه از گندي بدر آوردت، حتماً دوست نباشد

.گر خوشي، دهان ببند و آواز، بلند مخوان

پند سوم:

خرگوش از كلاغي بر سر شاخه پرسيد

كه آيا من نيز ميتوانم چون تو نشسته ، كار نكنم؟

كلاغ پاسخ داد: چرا كه نه

خرگوش بنشست بي حركت

.روباهي از ره رسيد و خرگوش بخورد

نتیجه اخلاقی :

. لازمه ي نشستن و كار نكردن بالا نشستن است

  پند چهارم:

براي تعيين رئيس، اعضاء بدن گرد آمدند

مغز بگفت كه مراست اين مقام كه همه دستورات از من است

سلسله اعصاب شايستگي رياست، از آن خود خواند

كه منم پيام رسان به شما ، كه بي من پيامي نيايد

.ريه بانگ بر آورد

هوا، كه رساند؟ ... من، بي هوا دمي نمانيد، پس رياست مراست

و هر عضوي به نحوي مدعي

، تا به آخر كه سوراخ مقعد دعوي رياست كرد

اعضاء بناي خنده و تمسخرنهادند و مقعد برفت و شش روز بسته ماند

.اختلال در كار اعضاء پديدار گشت

.روز هفتم، زين انسداد جان ها به لب رسيد و سوراخ مقعد با اتفاق آراء

 به رياست رسيد.

نتیجه اخلاقی :

.چون لازمه ي رياست علم و تخصص نباشد، هر سوراخ مقعدي رياست

کند.

هر چند که یک روز خوش از عمر ندیدیم

                                          هر روز دگر حسرت دیروز کشیدیم

تنها نه ز سستی هنری سر نزد از ما

                                             در بی هنری نیز بجایی نرسیدیم

آزادی ما دام گرفتاری ما بود

                                              از بهر قفس بود گر از بند پریدیم

پیری برخ ما خط از آنروی کشیده ست

                                تا خوانی از این خط که ز دنیا چه کشیدیم

صبح دگری داشت شب نیستی ما

                                         دردا که پس از مرگ هم آرام ندیدیم

تنها نه بریدیم دل از دوستی خلق

                                           کز دوستی خویش هم امید بریدیم

                                                                     ((شعر از:امیری فیروزکوهی))

نمیدونم این چند وقته همش سر و کارم با شعر نو در افتاده! یه حس همش میخواد از نیما و سهراب و اخوان ثالث بگه،شاملو رو که دیگه نگو:وارطان سخن نگفت وارطان فسانه بود!!!

این گوشه هایی از شعر صدای پای آب سهرابه که با عشق به یادگار میگذارمش.

زندگی رسم خوشایندی است

 
                                زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ

                      پرشی دارد اندازه عشق 
 

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یادمن و تو برود

                           زندگی نوبر انجیر سیاه در دهان گس تابستان است

                زندگی بعد درخت است به چشم حشره

       زندگی تجربه شب پره در تاریکی است 
 

                             زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد

            زندگی سوت قطاری است که درخواب پلی می پیچد

                             زندگی مجذور آینه است
 

                              زندگی گل به توان ابدیت

                       زندگی ضرب زمین در ضربان دل ما

زندگی هندسه ساده و یکسان نفسهاست

                                                          هر کجا هستم باشم 

                                              آسمان مال من است 
 

                            پنجره فکر هوا عشق زمین مال من است

                                 آب در یک قدمی است

          عشق را زیر باران باید جست

                           زیر باران باید چیز نوشت حرف زد نیلوفر کاشت

          چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید

                                 واژه ها را باید شست

              واژه باید خود باد ‚ واژه باید خود باران باشد

                                  چترها را باید بست 
 

                                   زیر باران باید رفت ....

فکر را خاطره را زیر باران باید برد

با همه مردم شهر زیر باران باید رفت

دوست را زیر باران باید برد ....

                                                  هوالحق

سیدی تنها به رنگ سبز نیست                هیچ دانی مادر سادات کیست؟

سبز یعنی عاشق مولا شدن                  پشت درب حیدری زهرا شدن

سبز یعنی عشق تا شور و بلا                 با حسین فاطمه در کربلا

طالب سبزم نه این سبز ریا                    سبز هم بازیچه شد مهدی بیا.

                               ********************

شال و سربند و کلاهی سبز بر سرهایشان   

                                                مانتوهای سبز تنگ و نیمه بر اندامشان

با همایشهای خود خون در دل مولا کنند

                                                این چنین تبلیغ رنگ سبز سیدها کنند.

                              *********************

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت 

                                                    ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟
           مسیحای جوانمرد من ! 

ای ترسای پیر پیرهن چرکین 

                           هوا بس ناجوانمردانه سرد است ...

ای دمت گرم و سرت خوش باد 

و قندیل سپهر تنگ میدان ، 

مرده یا زنده
                  به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است

 
                حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

هوا دلگیر ،

درها بسته ، 

سرها در گریبان ، دستها پنهان

 
                         نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین 

                                          غبار آلوده مهر و ماه
                                                                       زمستان است ....

                                                                                           

الو سلام

             منزل خداست؟؟...

اين منم مزاحمي كه آشناست

             هزار دفعه اين شماره رو دلم گرفته

                     ولي هنوز پشت خط در انتظار يك صداست...

           شما كه گفتيد:پاسخ سلام واجب است

به ما كه ميرسد حساب بنده هايتان جداست؟؟!!.....

                           ((و ما تكرار ميكنيم شب را و روز را...  هنوز را...))

                                    كز شما پنهان نشايد كرد سر ميفروش

گفت آسان گير بر خود كارها كز روي طبع

                               سخت ميگيرد جهان بر مردمان سختكوش

وانگهم در داد جامي كز فروغش بر فلك

                             زهره در رقص آمد و بربط زنان ميگفت نوش

گوش كن پند اي پسر وز بهر دنيا غم مخور

                         گفتمت چون در حديثي گر تواني داشت گوش

با دل خونين لب خندان بياور همچو جام

                        ني گرت زخمي رسد آيي چو چنگ اندر خروش

تا نگردي آشنا زين پرده رمزي نشنوي

                                  گوش نامحرم نباشد جاي پيغام سروش

در حريم عشق نتوان زد دم از گفت و شنيد

                          چونكه آنجا جمله اعضا چشم بايد بود و گوش

بر بساط نكته دانان خودفروشي شرط نيست

                             يا سخن دانسته گو اي مرد عاقل يا خموش

ساقيا مي ده كه رنديهاي حافظ فهم كرد

                                    آصف صاحبقران جرم بخش عيب پوش

                                            با تو حكايتي دگر اين دل ما بسر كند....

خداوند بزرگ را شاكرم كه بعد از وقفه تقريبا سه ماه باز هم ميتوانم گرد و غبار را از خلوتكده تنهاييم پاك كرده و باميد حق مجددا دلنوشته هاي خود را در اين دفتر به يادگار خواهم گذاشت.

گرچه ديگر از موعد تبريك سال نو گذشته ولي چون اولين مطلب را در سال جديد مينويسم به همه دوستاني كه هميشه مرا مورد لطف خود قرار ميدهند فرا رسيدن سال جديد را تبريك عرض نموده و از يزدان پاك ۳ آرزوي هميشگيم را براي همه آزاددلان خواستارم كه آن اول سلامتي براي خود و خانواده و همه آنهايي كه دوستشان داريد،دوم دل خوش كه بودنش غنيمتيست بي قيمت و سوم روزي حلال و پربركت.

در اينجا جا دارد سالگرد يك ساله شدن خلوتكده تنهاييم را كه همزمان با سالگرد پيوستن روح پاك    حبيب اين يار سفر كرده  كه اصولا فلسفه تولد اين دفتر براي يادبود اين نازنين دوست داشتنيست كه در زندگي كوتاهش غير از حق چيزي بر زبان جاري نكرد و دست آخر هم بخاطر حق بودنش و حق گفتنش جان پاكش را از دست داد را هم گرامي بدارم و از درگاه كبريائيش طلب علو درجات و همنشيني با اوليائش را خواستار باشم كه يقينا اين چنين است.

كسي كه پندار و  گفتار و كردارش  نيك باشد مطمئنا جايگاهش در نزد خداوند در زمره بهترينهاست.

مطلب زير هم با يك سبد عشق و محبت و صفا تقديم به همه اونايي كه دوست دارن امروزشون بهتر از ديروز باشه:

 من از عمرم چه فهميدم؟؟!! ...

 نفهميدم چه فهميدم!!...

 همان اندازه فهميدم ...

كه فهميدم نفهميدم!!!....

دهانت را می بویند

مبادا که گفته باشی دوستت می دارم

دلت را می بویند

روزگار غریبی ست

و عشق را

کنار تیرک راه بند

تازیانه می زنند.

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

در این بن بست کج و پیچ سرما

آتش را

به سوخت بار سرود و شعر

فروزان می دارند

به اندیشیدن خطر مکن.

روزگار غریبی ست

آن که بر در می کوبد شباهنگام

به کشتن چراغ آمده است

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابانند

بر گذرگاه ها مستقر

با کنده و ساتوری خون آلود

روزگار غریبی ست

و تبسم را بر لب ها جراحی می کنند

و ترانه را بر دهان

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

کباب قناری

بر آتش سوسن و یاس

روزگار غریبی ست

ابلیس پیروز مست

سور عزای ما را بر سفره نشسته است

خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد     ...احمد شاملو

به سلامتي درخت، نه به خاطر ميوه‌اش، به خاطر سايه‌اش.

 به سلامتي كرم خاكي، نه به خاطر كرمش، به خاطر خاكي بودنش.

 به سلامتي ديوار، كه هر مرد و نامردي بهش تكيه ميكنه.

 به سلامتي مورچه، كه تا حالا هيچكس اشكش رو نديده.

 به سلامتي خيار، نه به خاطر خ اش،  به خاطر يارش.

 به سلامتي گاو، چون نگفت من، گفت ما.

 به سلامتي شلغم، نه به خاطر شلش، به خاطر غمش.

 به سلامتي كلاغ، نه به خاطر سياهيش، به خاطر يه رنگيش.

به سلامتی هرچی نامرده که اگه نامرد نباشه مردا شناخته نمیشن

به سلامتی نهنگ که گنده لات دریاس

به سلامتی پرچم ایران که سه رنگه،تخم مرغ که دورنگه،رفیق که یه رنگه

به سلامتی سایه که هیچوقت آدمو تنها نمیزاره

بازم به سلامتی دیوار نه بخاطر بلندیش،واسه اینکه هیچوقت پشت آدمو خالی نمیکنه

سلامتی همه اونایی که دوسشون داریم و نمیدونن،دوسمون دارن و نمیدونیم

و دست آخر به سلامتی جوجانایی که تو امتحان امروز که آخریشه گوشاشون

 عین رادار منتظر شنیدن یه جواب سواله

                      مست گفت اي دوست اين پيراهن است افسار نيست

گفت:مستي زان سبب افتان و خيزان ميروي                                                   

                                 گفت:جـــرم راه رفتن نيست ،ره هموار نيست

گفت:مي بايد تو را تا خانه قاضـــــــــي برم                                                                        

                              گفت: رو صبح آي قاضي نيمه شب بيدار نيست

گفت:نزديك است والي را سراي،آنجا شويم

                              گفت:والــــــــــــي از كجا در خانه خمار نيست

گفت:تا داروغــــه را گوييم در مسجد بخواب

                             گفت:مســــــــــجد خوابگاه مردم بد كار نيست

گفت:ديناري بده پنهان و خــــــود را وارهان

                              گفت:كار شـــــــــــرع كار درهم و دينار نيست

گفت:از بهر غرامت جامه ات بيرون كنم

                         گفت:پوسيده است،جز نقشي ز پود و تار نيست

گفت آگه نيستي كز سر در افتادت كلاه

                              گفت:در سر عقل بايد،بي كلاهي عار نيست

گفت:مي بسيارخوردي زان چنان بيخود شدي

                               گفت:اي بيهوده گو،حرف كم و بسيار نيست

گفت:بايد حد زنند هشيار مردم مست را

                           گفت:هشياري بيار اينجا كسي هشيار نيست.

                                                         (زنده ياد: پروين اعتصامي)

روزی دروغ به حقیقت گفت:

         میل داری به شنا برویم؟؟!

                 حقیقت ساده،پذیرفت.

                              لباسهایش را در آورد و به دریا رفت...

               و دروغ لباسهای او را پوشید و رفت!!!..  

        از آنروز دیگر حقیقت عریان و زشت است                                        

  و دروغ ظاهری آراسته و زیبا دارد

                                                  با لباس حقیقت!!!!!!...

کاش میشد اشک را تهدید کرد.

                    مدت لبخند را تمدید کرد.

                                  کاش میشد در میان لحظه ها

                                                      لحظه دیدار را نزدیک کرد....

خیلی وقت بود دنبال این غزل بودم و خوشبختانه پیداش کردم و در همین جا اونو تقدیم همه ((آقا مهدی))های گل میکنم که دوتاشون از بهترین و بیاد ماندنی ترین دوستانم هستند و خواهند بود.

دست هر دوشان را از اینجا صمیمانه ، دوستانه و مردانه میفشارم .

ای دل غم جهان مخور این نیز بگذرد

                                     دنیا چو هست بر گذر این نیز بگذرد

گر بد کند زمانه تو نیکو خصال باش

                              بگذشت از این بسی بسر این نیز بگذرد

ور دور روزگار نه بر وفق رای توست

                                       انده مخور که بیخبر این نیز بگذرد

یک حمله پایدار که مردان مرد را

                                بگذشت از این بسی بتر این نیز بگذرد

منت خدای را که شب دیر پای غم

                                افتاد با دم سحــــــــــر این نیز بگذرد

ابن یمین ز موج حوادث مترس آنک

                                  هر چند هست با خطر این نیز بگذرد

تشویش خاطرست ولی شکر چون نکرد

                              ایزد این قضا جز این قدر این نیز بگذرد....

                                                                 این نیز بگذرد...

                                                    غزل از :(ابن یمین فریومدی)

ما هم شکسته خاطر و دیوانه بوده ایم

                                             ما هم اسیر طره جانانه بوده ایم

ما هم به روزگار جوانی ز شــور عشق

                                            روزی ندیم بلبل و پروانه بوده ایم

بر کام خشک ما به حقارت نظـر مکن

                                      ما هم رفیق ساغر و پیمانه بوده ایم

ای عاقلان به لذت دیوانگـــی قسم

                                        ما نیز دلشکسته و دیوانه بوده ایم

                     ************************

روزگاری مردم دنیا دلشان درد نداشت

               هر کسی غصه اینکه چه میکرد نداشت

                          چشمه سادگی از لطف زمین میجوشید

                                         خودمانیم زمین اینهمه نامرد نداشت

آنانکـــه خـاک را به نظـــــــر کیــمیـــا کنند       

                                         آیا بود که گوشـه چشمـی به ما کنند؟

دردم  نهـــفتـه بـــه ز طبیــــبان مدعــــی     

                                         باشد که از خـــــزانه غیبـــش دوا کنند

معشـــــــــوق چون نقاب ز رخ بر نمیکشد   

                                        هر کـس حکایتی به تصــور چــرا کنند؟

چون حسن عاقبت نه به رندی و زاهدیست

                                       آن به که کار خود به عنـــــایت رها کنند

بی معرفت مباش که در من یزید عشــق

                                      اهل نظـــــــر معامــــله با آشنـــــا کنند

بگذر به کوی میـــــکده تا زمــــره حضور

                                     اوقات خــــــــــود ز بهر تو صرف دعا کنند

پیـــــــراهنی که آید از و بوی یوسفــم 

                                      تر ســم بــرادران غیــورش قبـــــــا کنند

حالی درون پرده بسی فتنــــــــه میرود

                                     تا آن زمـــــان که پرده برافتـــــد چها کنند

گر سنـــگ از این حدیث بنالد عجب مدار

                                     صاحبــــــــدلان حکایت دل خوش ادا کنند

می خور که صد گناه ز اغیار در حجــاب

                                    بهتـــــــــر ز طاعتی که به روی و ریا کنند

پنهان ز حاسدان به خودم خوان که منعمان

                                     خیـــــــــر نهـــــــان برای رضای خدا کنند

حافـــــظ دوام وصــل میــــــــسر نمیشود

                                    شــاهــان کم الــتفات به حــال گـــدا کنند....

                                                              و هنوز ادامه دارد......

یا رب از عرفان مرا پیمانه ای سرشار ده

                               چشم بیــــــنا ، جان آگاه و دل بیــدار ده

هر سر موی حواس من به راهی میرود

                               این پریشان سیر را در بزم وحدت بار ده

نشـــئه پا در رکاب مـــــــی ندارد اعتبار

                              مستی دنباله داری همچو چشم یار ده

بر نمی آید بحفظ جام دست رعشه دار

                               قــــوت بازوی توفیــــقی مرا در کار ده

مدتی گفتار بی کردار کردی مرحـمــت

                                روزگاری هم به من کردار بی گفتار ده

در دل تنگم ز داغ عشق شمعی بر فروز

                             خانه تن را چراغــــی از دل بیــــــدار ده

                                                         (شعر از حضرت آقا مردانی)         

خاطرات با تو بودن همچو گل در كوي عشق

خلوت بي انتهايم را معطر ميكند.....................

          ---------------------------------------

جهان جهان تغيير است

                                نه جهان تقدير!!!!!!...........

        -----------------------------------------

زنده بودن را به بيداري بگذرانيم!!!!......

كه سالها به اجبار خواهيم خفت!!!.....

سلام

بیچاره تنهایی که از دست من به ذله اومده....

دل و دماغ کجایی که یادت بخیر...

ناله هم نیست...

فریاد هم نیست...

یادش بخیر میگفت: در کوی ما شکسته دلی میخرند و بس...

                             بازار خودفروشی از آن سوی دیگرست....

اما چه کنم با غم تنهایی دل..... چکنم با غم رسوایی دل؟؟!!!....

من با این مطلب حال کردم شاید شما هم ازش لذت ببرید

حرف خوبو هیچ فرقی نمیکنه که کی بگه داریوش و کوروش

اوستا یا زرتشت یا محمد یا علی...

علی(َع) فرموده:

کل یحصد ما زرع   (ز و ر به ضم) 

و یجزی بما صنع   ( ص و ن به ضم)

یعنی: هر کس میـــــدرود آنچه را می کارد و جزا میبیند به آنچه عمل میکند

زشتــــــــــــی بینی اگر به زشتی گـــــــــــروی

نیــــــــــــــکی بینی چو راه نیکــــــی بــــــروی

                                       در مزرعه عمل تو چون برزگــــــــــــری

                                       هر تخم که کشــــته ای همان میدروی

وای بر من گر تو آن گم کرده ام باشی.............................

دوستی با ناتوانان مایه روشندلیـــــــــــــست

                            موم چون با رشته سازد شمع محفل میشود

جامه فتحست آگاهی در این وحشـــــت سرا

                            غوطه در خون میزند صیدی که غافل میشود

شبنم از روشن روانی محــــــو شد در آفتاب

                           هر که صائب صاف گردد زود واصـــل میشود.

اين يك ماجراي واقعي است:

سالها پيش در كشور آلمان ، زن و شوهري زندگي مي كردند . آنها هيچگاه صاحب فرزندي نشدند.يك روز كه به اتفاق هم از شهر خارج شده و به جنگل رفته بودند، ببر كوچكي در جنگل نظر آنها را به سمت خود جلب كرد.مرد معتقد بود نبايد به آن بجه ببر نزديك شد، به نظر او ببر مادر، جايي در همان حوالي فرزندش را زير نظر داشت لذا اگر احساس خطر مي كرد به هردوي آنها حمله مي نمود و صدمه مي زد.

اما انگار زن هيچكدام از حرف هاي شوهرش را نمي شنيد، خيلي سريع به سمت بچه ببر رفت و او را زير پالتوي خود به آغوش كشيد.دست همسرش را گرفت و گفت : (( عجله كن ، ما بايد همين حالا سوار اتومبيل شويم و از اينجا برويم .))

آنها به آپارتمان خود برگشتند و به اين ترتيب ببر كوچك عضوي از خانواده كوچك آنها شد و آن دو با يك دنيا عشق و علاقه به ببر رسيدگي مي كردند.

سالها از پي هم مي گذشت و ببر كوچك در سايه مراقبت و محبت هاي آن زن و شوهر حالا تبديل به به ببر بالغي شده بود كه با آن خانواده بسيار مانوس بود.

در گذر ايام ، مرد در گذشت و مدت زمان كوتاهي پس از اين اتفاق ، دعوتنامه كاري براي يك ماموريت شش ماهه در مجارستان به دست خانم رسيد.زن با همه دلبستگي بي اندازه اي كه به ببري داشت كه كه مانند فرزند خود با آن مانوس شده بود ناچار بود شش ماه كشور را ترك كند و از دلبستگي اش دور شود.

پس تصميم گرفت ببر را براي اين مدت به باغ وحش بسپارد. در اين مورد با مسئولان باغ وحش صحبت كرد و با تقبل كل هزينه هاي شش ماهه ، ببر را با يك دنيا دلتنگي به باغ وحش سپرد و كارتي از مسئولان باغ وحش دريافت كرد تا هر زمان كه مايل بود ، بدون ممانعت و بدون اخذ بليت به ديدار ببرش برود.

دوري از ببر برايش بسيار دشوار بود ، روزهاي آخر قبل از مسافرت ، مرتب به ديدار ببر مي رفت و ساعت ها كنارش مي ماند و از دلتنگي هايش با ببر مي گفت .

سر انجام زمان سفر فرا رسيد و زن با يك دنيا غم دوري ، با ببرش وداع گفت.

بعد از شش ماه كه ماموريت به پايان رسيد، وقتي زن بي تاب و بي قرار خود را به باغ وحش رساند ، در حالي كه از شوق ديدن ببرش فرياد مي زد : عزيزم ، عشق من ، من برگشتم ، اين شش ماه دلم برات يه ذره شده بود ، چقدر دوريت برايم سخت بود ، اما حالا من برگشتم ....

و در حين ابراز اين جملات مهر آميز ، به سرعت در قفس را گشود ، آغوش را باز كرد و ببر را با يك دنيا عشق و محبت و احساس در بر گرفت.

ناگهان صداي فرياد هاي نگهبان قفس ، فضا را پر كرد: نه ، بيا بيرون ، بيا بيرون ، اين ببر تو نيست . ببر تو بعد از اينكه اينجا رو ترك كردي ، بعد از شش روز از غصه دق كرد و مرد. اين ببر وحشي و گرسنه است.

اما ديگر براي هر تذكري دور شده بود . ببر وحشي با همه عظمت و خوي درندگي ، ميان آغوش پر محبت زن ، مثل يك بچه گربه ، رام وآرام بود.

اگرچه ببر مفهوم مفهوم كلمات محبت آميزي را كه زن به زبان آلماني ادا كرده بود ، نمي فهميد اما محبت و عشق چيزي نبود كه براي دركش نياز به دانستن زبان و رسم و رسوم خاصي باشد چرا كه عشق آنقدر عميق است كه در مرز كلمات محدود نمي شود و احساس آن قدر متعالي است كه از تفاوت نوع و جنس فرا رود.

براي هديه كردن محبت يك دل ساده و صميمي كافي است تا از دريچه يك نگاه پر مهر عشق را بتاباند و مهر را هديه كند.

محبت آن قدر نافذ است كه تمام فصل سرماي ياس و نااميدي را در چشم برهم زدني بهار كند. عشق يكي از زيباترين معجزه هاي خلقت است كه هر جا رد پا و اثري از آن به جا مانده تفاوتي در خشان و ستودني ،چشم گير است.

محبت همان جادوي بي نظيري است كه روح تشنه و سرگردان بشر را سيراب مي كند و لذتي در عشق ورزيدن هست كه در طلب آن نيست.

بيا بي قيد و شرط عشق ببخشيم تا از انعكاسش كل زندگيمان نور باران و لحظه لحظه عمر ، شيرين و ارزشمند گردد.

در كور ترين گره ها ، تاريك ترين نقطه ها ، مسدود ترين راهها ، عشق بي نظير ترين معجزه راهگشاست.

مهم نيست دشوارترين مساله پيش روي تو چيست ، ماجراي فوق را بخاطر بسپار و بدان سرسخت ترين قفل ها با كليد عشق و محبت گشودني است.

پس معجزه عشق را امتحان كن.

نقل از مجله موفقيت –شماره 114 

سلام

یه غزل ناب از استاد شهریار (که فکر کنم از اشعار بسیار کمیاب او بوده و هر جایی پیدا نمیشه) رو همراه با یک سبد گل عشق تقدیم همه دوستان گلم میکنم امیدوارم لذتش رو ببرید.

این شرح حال آخرین زیارت آرامگاه حضرت حافظ توسط شهریار بوده...

                               حافظ خدا حافظ

به تودیع تو جان میخواهد از تن شد جدا حافظ

                             به جان کندن وداعت میکنم حافظ خداحافظ     

ثنا خوان توام تا زنـــــــــــــده ام اما یقین دارم

                             که حق چون تو استادی نخواهد شد ادا حافظ

من از اول که با خوناب اشک دل وضــو کردم

                                      نماز عشق را هم با تو کردم اقتدا حافظ     

هم از چاهم بر آوردی و هم راهم نشان دادی

                           که هم حبل المتین بودی و هم نورالهدی حافظ

تو صاحب خرمنی و من گدایی خوشه چین اما 

                                    به انعام تو شایستن نه حد هر گدا حافظ

بشعری کز تو در آغاز عشق کودکی خواندم

                                        بگوش جان هنوزم از خدا آید ندا حافظ

بروی سنگ قبر تو نهادم سینه ای سنگین 

                         دو دل با هم سخن گفتند بی صوت و صدا حافظ

در این جا جامه شوقی قبا کردن نه درویشی ست

                            تهی کن خرقه ام از تن که جان باید فدا حافظ

تو عشق پاکی و پیوند حسن جاودان داری

                                 نه حسنت انتها دارد نه عشقت ابتدا حافظ

سخن را گر همه یک جمله دستوری انگاریم

                                 تو و سعدی خبر بودید و باقی مبتدا حافظ

هر آنکو زنگ غم دارد بدل از غمزه خوبان

                               تو بزدایی غمش از دل بسازی غمزدا حافظ

                   مگر دل میکنم از تو بیا مهمان براه انداز

             که با حسرت وداعت میکنم حافظ خداحافظ!!                 

خدايا؛

                                                           و با تشکر از گلی بنام مریم

1- آنهايي كه وقتي هستند، هستند وقتي كه نيستند هم نيستند. حضور عمده آدم‌ها مبتني بر فيزيك است. تنها با لمس ابعاد جسماني آنهاست كه قابل فهم مي‌شوند بنابراين اينان تنها هويت جسمي دارند.

2- آناني كه وقتي هستند، نيستند وقتي كه نيستند هم نيستند (مردگاني متحرك در جهان، خود فروختگاني كه هويتشان را به ازاي چيزي فاني واگذاشته‌اند. بي‌شخصيت‌اند و بي‌اعتبار، هرگز به چشم نمي‌آيند، مرده و زنده‌شان يكي است).

3- آنهايي كه وقتي هستند، هستند وقتي كه نيستند هم هستند (آدم‌هاي معتبر و باشخصيت، كساني كه در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودشان هم تاثير خود را مي‌گذارند كساني كه همواره در خاطر ما مي‌مانند، دوستشان داريم و برايشان ارزش قائليم.

4- آنهايي كه وقتي هستند، نيستند وقتي كه نيستند، هستند (شگفت‌انگيز‌ترين آدم‌ها. در زمان بودنشان چنان قدرتمند و باشكوهند كه ما نمي‌توانيم حضورشان را دريابيم اما وقتي كه از پيش ما مي‌روند نرم‌نرم و آهسته آهسته درك مي‌كنيم . باز مي‌شناسيم، مي‌فهميم كه آنان چه بودند. چه مي‌گفتند و چه مي‌خواستند. ما هميشه عاشق اين آدم‌ها هستيم. هزار حرف داريم برايشان اما وقتي در برابرشان قرار مي‌گيريم، گويي قفل بر زبانمان مي‌زنند. اختيار از ما سلب مي‌شود. سكوت مي‌كنيم و غرق در حضور آنان مست مي‌شويم و درست در زماني كه مي‌روند يادمان مي‌آيد كه چه حرف‌ها داشتيم و نگفتيم. شايد تعداد اينها در زندگي هر كدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد

گام اول

تا زمانی که به فردا امیدواری اقتدار از آن توست

آنچه که کرم ابریشم آنرا پایان دنیا می پندارد

در نظر پروانه آغاز زندگیست

گام دوم

برای پرشهای بلند گاهی لازم است چند گامی عقب رویم

                                                                          (( ارد بزرگ))

گام سوم

دنیا آنقدر وسیع است که برای همه مخلوقات جایی هست

به جای آنکه جای کسی را بگیرید

تلاش کنید جای واقعی خود را بیابید.

                                                                         ((چارلی چاپلین))